Парееее

Некои ги имав превише, некои премалко, ретко кој довољно, а никој не е рамнодушан на њима. Ако ги немаш, мислиш дека кд би ги имаја, сви проблем би ти ги решиле. А кд ги имаш, сви проблем ти потекнуев од њима. Тој е наш град, посебан у свак поглед, па и овј. Туј не важив нормални економски закони. Основно, зголемување на цену, наместо намалувње, предизвикуе зголемување на продажбу, нормално поради углед и престиж. Овдека, сас помал доход повише штедив, за разлику од онија сас поголем, спротивно од сви нормални градови и државе...Исто такој наместо у обртни средства, сви иневестирав у постојани...Жално е што живимо у град куде што фирме работив у загубу, најголема примена на маркетинг су 2 пица парче за 70, куде што сви сањав да су менаџери, а и пуно биднуев менаџери - на кафиќи.

Битно е тој што сви мислив дека гу разбирав економију, и главна тема на кафе или ручак су им паре. Ако погледнеш подобро у Куманово има неколко типови на људи спрема тој како се понашав спрема паре што ги имав  или немав:

Сиромасни: Голем број од наши сограѓани припдав у овуј групу. За њим паре су проклетство, за тој што ги немав. Едвај скрупев крај сас крај, најчесто ќе ги познаете по тој што плачев по Титу и кривив гу транзицију за њину ситуацију. За однос спрема паре нема што да се збори, затој што едино ги трошив за основни намирнице. Најважно да се спомне, е тој што е много лошо што пуно немав, ама не дај после немање пуно да имав, зашто су сасвим други особе. Мото: Нема работа у овуј нашу државу:?

Интелектуалци: Доктори, адвокати, судие, професори, општинари... и.т.н лсно препознатливи. Нормално по став, облеко што га носив, места на кои се движив ( далеко од ниску класу) среѓно високи примања ( за снаодливи од њима - високи) ги трошив на горенаведени ствари, плус некој добар одмор, зимовање, шопинг, масажа и.т.н. Куде њима паре не су потреба, него заслужен луксуз. Мото: За џабе ли сам учија толко године?:?

Уметници: За жал ретки у наш град. Паре ги сфаќав само како потреба за да обезбедив основни услови за живот. Најчесто има довољно за пристојан живот, ама много помалце од тој што заслужуев. За њима су сви људи исти, а паре немав некоју голему вредност. Мото: Среќата со пари не се купува?

Бизнисмени: Послеѓни 20 године на некои им донесесва глад и немање, на некои паре и подобар живот. Тешко е да се дефинира понашање спрема паре на овуј групу на кумановци. Обично зависи од тој дали лсно им се развија бизнис да не кажу имаја си среќу или па малце се помучија. Овија првите, уопште не ги жалив паре, приуштуев си ги сви задовољства, купуев и некако од ен пут почнуев да имав изострен укус за путувања, едење, пиење, облекло.Овија други исто такој трошив, ама много поразумно од овија брзо настанати бизнисмени. Мото:Да работу за 1000 евра плату, за леб ќе немам?

Авганистанци: Има ли потреба да збору..сас само тој што живив у ненормални услови, зимав ненормално голему плату, почнују да га сфаќам њино ненормално понашање сас паре. За њима паре су услов да живив добро, да се одадев- оженив, да ги ценив њуди. Обично прво ги трошив на станови и авта, после на маркирано облекло, егзотични путовања за себе и придружбу, козметички салони, ресторани, рибници и још много други измишљотине.Неодоговорено прашање :Како можев да не си га ценив сопствен труд и тешко заработени паре. Мото:Цела песна: Милион долари-Архангел, без њима не се враќав, ни за живу главу.

Какви и да смо, у коју и групу да припадамо, нема сумња дека не би ни дошло лошо некое милионче плус. Затој што среќу можда не гу правив паре, ама не и сиромаштија.

Поздрав, сака ве Ваша Трачерка.